Zaterdag 14 Januari Tivoli Oude Gracht; James Vincent McMorrow

Op een doordeweekse dag was ik bij mijn beste vriendin op bezoek om even wat muziekies af te leveren, toen ik voor het eerst James Vincent McMorrow tegen kwam. Terwijl de televisie aanstond en wij allebei, heel gezellig ;), achter onze eigen toplap zaten, bracht ik een bezoekje aan de Tivoli-site. Mijn blik viel gelijk op wat ik links bovenaan bij het nieuws zag staan: James Vincent McMorrow. Nog nooit iets van gehoord, maar gezien de naam en de foto gelijk maar even gaan checken. Al bij de eerste tonen vroeg mijn beste vriendin gelijk "Wie is dat??" Nu vraagt ze dat eigenlijk altijd haha zelfs als het een reclame oid is. "This Old Dark Machine" is het eerste nummer wat we van hem horen en waren allebei gelijk enthousiast. Lekker ontspannen en beetje zweverig nummer en geen standaard stem. Ook de inleidende tekst van de Tivoli is zeer positief over James. De eerste regel luidt dan ook:"De muziek van de Ierse singer- songwriter James Vincent McMorrow grijpt je meteen beet om niet meer los te laten" en er wordt afgesloten met: "Geschikt voor liefhebbers van Bon Iver, Mumford & Sons, Villagers en Patrick Watson - of eigenlijk geschikt voor iedereen die van goede muziek houdt! En dat houd ik wel ;) en omdat ik ook met de muziek van Bon Iver, Mumford & Sons en Patrick Watson bekend ben, had ik toen al gelijk besloten een kaartje te kopen zonder de rest van zijn album te checken. Mijn beste vriendin besluit eigenlijk ook gelijk om mee te gaan, dus voor haar kan ik ook gelijk een kaartje scoren. Gezellie! James Vincent McMorrow is een 28 jarige singer- songwriter uit Ierland. In het begin van zijn carriere was hij drummer en zong hij helemaal nog niet! hij kan overigens ook  gitaar, banjo of piano spelen! Nadat hij het nummer "I Love You More Than You Will Ever Know" van soulartiest Donny Hathaway hoorde. Voor zijn debuutalbum "Early in the morning" zonderde hij zich 5 maanden af in een huisje aan de Ierse zee en heeft zijn hele eerste album alleen geschreven!! De recencies liegen er niet om: People Magazine: "There's a world of mystery in the mesmerizing voice of this Irisch Man... makes '11's best debut!" De verwachtingen bij mij zijn van te voren hoog gespannen! Het album beloofd ook een een mooie muzikale avond. Na het horen van zijn debuutalbum in mijn interesse zeker gewekt. Ben zeer benieuwd!

Bewust ervoor gekozen om het voorprogramma, Neeskens, te skippen dit keer, omdat we ook nog van plan zijn om aansluitend Rauw met Erol Alkan nog mee te pakken. Wel handig dat ik praktisch naast de Tivoli werk en al vele concertjes bezocht heb.. Van te voren bedacht dat James Vincent McMorrow ongeveer tussen 21:15 en 21:30 op het podium zal verschijnen.. loopafstand Station naar Tivoli is ongeveer een kwartiertje.. De bus van 20:28 gepakt en gelukkig werkte de Connexxion mee en liepen rond 21:10 de Oude Gracht op. Bij de Tivoli aangekomen kunnen we ook gelijk doorlopen en bij de jassen eigenlijk precies hetzelfde verhaal. Komt niet vaak voor dat ik een van de laatste bezoekers ben ;) Bij de kaartcontrole kregen we wel weer het, inmiddels, beroemde en beruchte SShhhttt flyertje in ons handen gedrukt. Ben benieuwd hoe vaak ik "Sshhhttt" om me heen ga horen vandaag! Na onze jassen opgehangen te hebben lopen we de zaal in en komen we voor een verassing te staan! Het is vanaaf een "semi-seated" concert en het hele binnenste gedeelte van de Tivoli is volgezet met stoelen. Doordat wij vrij laat waren zijn vanavond, zijn alle stoelen uiteraard al bezet! Na onszelf van een drankje voorzien te hebben, gaan we richting de rijkant van de zaal om ons gebruikelijk plekkie op te zoeken. Wij stonden er eigenlijk allebei wel van te kijken dat het uitverkocht is! We hadden immers nog niet eerder van James Vincent McMorrow gehoord, maar later blijkt dat hij in 2011 zelfs al in De Helling gestaan heeft.. tjeetje.. dat moet ik gemist hebben!! Er zijn vandaag toch over het algemeen wel iets ouderen mensen naar de Tivoli gekomen, de meeste rond de leeftijd van achter in de 20 tot een jaartje of 45. Al spot ik hier en daar al wel een Hipster, die waarschijnlijk net als wij ook voor Rauw blijven hangen.

Om 21:20 betreedt James, vergezelt door 5 bandleden, het podium en wordt er vrijwel gelijk begonnen met het 1e nr van deze avond. "Sparrow and the Wolf". De bandleden, 4 mannen en een vrouw, zijn over het podium verspreid opgesteld, terwijl James in het midden van het podium is gesitueerd. Het is een lekker nummer om mee te beginnen en de toon van vanaaf te zetten. Dit nummer heeft het meeste weg van de muziek van Mumford & Sons. Met z'n blik op oneindig, recht voor zich uit starend, hoor het eerste zijn eigenaardige stem live en wat ik hoor bevalt mij gelijk! Goed begin van het concert en een groot applaus van alle zittende en staande mensen volgt er dan ook aan t einde van deze opening. Terwijl James zijn  gitaar even opnieuw afstemt , hoor ik om mij heen wat sarcastische "sshhhttt"geluiden om mij heen, gevolgd door wat gelach. Het publiek is iig wel bezig met de "Sshhhttt"flyertjes en die missen hun uitwerking dus niet. Als het volgende nummer ingezet wordt, is het dan ook weer zo goed als helemaal stil. "And if my heart should somehow stop" Bij dit nummer wordt het duidelijk dat de belichting een grote invloed op de nummers gaat hebben vanavond. Door het grote aantal zitplaatsen vanaaf wordt er eigenlijk niet gedanst en daar leent de muziek van James zich ook niet voor. Dat "sfeer aspect" zal vanavond dus niet echt bij gaan dragen aan de sfeer, maar wordt door het gebruik van de belichting gecompenseerd. Net als bij Chef'Special zijn er ook op grondniveau lichten geplaatst, waardoor een 2deling van licht op het podium wordt gecreeerd. Er wordt begonnen met rood en blauw, maar gaanderweg het nummer komen er ook andere kleuren aan bod. Vet gezicht! Na een enthousiaste response, waarbij het gefluit gewoe zeker niet van de lucht zijn, begint James zijn gitaar weer even af te stemmen en het lijkt erop dat dit na elk nummer even gedaan wordt. Het duurt niet lang en is niet vervelend maar om mij heen maakt iedereen even van de mogelijkheid gebruik om ff snel bij te kletsen. Gelukkig verandert het gepraat gelijk in enthousiast geklap en gefluit als James het volgende nummer "Breaking Hearts" aankondigt. Terwijl James nog even een klein onderonsje met de drummer heeft, komen James en de andere band leden in een witte spotlight te staan en hangt er een rode rokerige gloed over het podium. Vind dit persoonlijk een erg goed nummer en ik geniet echt van wat ik op het podium zie en vooral hoor! Een van de mannen en de vrouw verzorgen de 2e stem en dat in combinatie met het sfeertje en James z'n heerlijke stem bezorgt dit nummer mij een lekker kippenvel gevoel! Wat klinkt dit lekker zeg, echt genieten geblazen!


Na "Down the Burning Ropes" en "Follow you down to the red oak tree", waarbij ik ook weer intens heb staan te genieten van wat er op het podium gebeurde, lijkt het wel alsof elk nummer het publiek in vervoering brengt. Na elk nummer zwelt het applaus en de waardering van de zaal weer aan! So far, very good!! Terwijl James zijn gitaar wederom afstemt, verlaten de andere band leden het podium en worden alle spotjes op James gericht. Erg vet gezicht weer en na nog een nummertje genieten, is het tijd voor een "welkomspraatje". "Good to see you all!! Thanks for coming out tonight!" Hij neemt even ruim de tijd voor dit 1e praatje en dat is ook niet zo storend, want tussen de pareltjes die al ten gehore zijn gebracht, zaten praktisch geen pauzes. Op het even afstemmen na dan ;) In 1e instantie dacht hij dat hij weer in De Helling, waar hij eerder dit jaar al heeft gestaan, zou optreden. Maar hij was blij verrast toen hij de Tivoli De Oude Gracht zag. "This place is Uge!". Ook vertelt hij over het begin van zijn carriëre, waarin zijn grootste hit in de UK een cover van iemand anders was, maar dat hem helemaal niets kon schelen. "Higher Love" is dan ook het volgende nummer en vanaf het begin van het nummer bekruipt mij een kippenvel gevoel! Mooie breekbare gevoelige stem en waar James het nummer in een enkele gele spot begon, komen er gaandeweg gele spotjes bij en het zorgt voor een betoverend sfeertje tijdens het nummer!! Terwijl er weer een dik applaus losbarst aan het einde van dit prachtige momentje voegt de rest van de band zich weer bij James op het podium. Hij maakt gelijk van dit moment gebruik om een gezamelijk applaus voor zijn band te vragen. Dit doet hij bewust, zodat alle bandleden evenveel applaus krijgen en niemand zich minder gewaardeerd voelt als een ander. Na nog 2 mooie nummertjes, waarbij James bij 1 van de nummers met zijn ene hand piano speelde en met zijn andere een enkel drum, vraagt hij om een applaus voor het voorprogramma "Neeskens". Vanaf het moment dat James hun voor het eerst hoorde, wist hij dat hij hun in zijn voorprogramma wilde. Ze hebben o.a.  in Frankrijk James al meerdere keren bijgestaan. Heb hun nog even gechecked op youtube en wat ik ervan vond, klonk ook wel lekker ontspannen. Heb ze maar op een van mijn "nog te checken" lijstjes gezet ;) James zijn blik gaat langs al zijn band leden "Let's see of everybody is ready to f***ing play and feel free to dance!" Aan dat laatste dat laatste kan niet echt gehoor aan gegeven worden vanwege de vele zitplaatsen, maar "This Old Dark Machine" laat de mensen die geen zitplaats hebben toch wel wat bewegen. Na deze aangename verrassing wordt het volgende nummer weer kippenvelwaardig! Tijdens "From the Woods!!" wordt iedereen zo in vervoering gebracht door James zijn muziek dat je een naald in de zaal zou kunnen horen  vallen! Ik irriteer me dan ook even aan de dame die op haar hoge hakken richting bar loopt. Nadat er zorgvuldig naar de climax en het einde is toegewerkt, volgt er direct na de laatste nood een volledige stilte..... Het duurt een seconde of 3 voordat de zaal doorheeft dat het nummer afgelopen is, zo lijkt het tenminste. Maar zodra ze uit hun trance zijn, laten ze horen dat ze nog steeds wakker zijn!! De avond is weer een kippenvelmomentje rijker! 


Als James voor het volgende nummer weer achter de piano kruipt, roept iemand ineens vanuit de zaal "Happy Birthday"! "Thanks, but it's not my birthday today. You find strange things on the internet." Ook ik had dit 's middags op internet gezien, maar weer een goed voorbeeld dat je niet alleet geloven wat je op internet leest. Na weer 2 heerlijke nummers, waarbij James tijdens een van de nummers weer een drum en piano tegelijk bespeeld, gaan we richting het einde van het concert. Na nog een grappige verhaal over dat James altijd bedenkt dat hij wil dansen, terwijl hij achter zijn piano zit. Hoe hij dan meestal staand eindigt, omdat hij toch piano moet blijven spelen is het tijd voor het laatste nummer van de avond. Ook tijdens "Golden River" wordt er nog keer een mysterieus sfeertje op het podium gecreeerd en wordt het nummer langzaam tot een climax gebracht. Als aan het eind van het nummer dan ook weer abrupt tot een einde komt, ontploft de zaal bijna letterlijk!! Terwijl de zaal zich laat horen, verlaten James en de andere rond 22:30 het podium. Het publiek blijft maar klappen en om de terugkeer van James te roepen en dit hoeven ze niet heel lang vol te houden. Na een minuut of 2 verschijnt James alleen weer ten tonele met zijn gitaar. Terwijl hij in een paarse spotlight wordt gezet verteld hij dat het volgende nummer een cover is en dat iedereen het waarschijnlijk wel herkent! Het duurt even voordat ik op de naam van het inderdaad heel bekende en mooie nummer kan komen; Het is "Wicked Game" van Chris Isaac. Kippenvel voor 3 minuten lang!! Echt een prachtige uitvoering die James met veel gevoel ten gehore brengt! Zijn stem leent zich ook uitstekend voor dit nummer en het geheel brengt de hele zaal weer in vervoering!!! Aan het einde van deze prachtige vertolking van "Wicked Games" wenkt James de rest van de band er weer bij voor echt het laatste nummer van de avond. Ik weet al welk nummer er ontbreekt aan deze prachtige avond, want hij heeft immers bijna alle andere nummers van zijn debuutalbum gespeeld. "Early in the morning" van het gelijknamige debuutalbum is het laatste nummer wat we vanavond gaan horen. De band leden hebben voor dit laatste nummer plaats achter een microfoon op het podium en alleen James bespeelt een gitaar. Na zijn band nog even in de zeik genomen te hebben, begint James zijn gitaar nog een keer te beroeren. "Sshhhttt" geluiden hoor ik om mij heen en daar kan ik me wel in vinden. Gelukkig wordt het, op wat geroezemoes bij de bar na, weer bijna helemaal stil voor dit prachtige slot accoord! Na dit heerlijke toetje volgt er weer enkele seconde een stilte... Maar als iedereen weer uit zijn trance is volgt er een welverdiend staand applaus en ontploft de zaal nog een laatste keer!! Terwijl James het applaus in ontvangst neemt, zie ik de drummer nog even snel een foto van de uit zijn dak gaande zaal nemen.


En zo kwam er voor ons een einde aan een avond die ik niet snel zal vergeten en begint het wachten op Rauw. Waar ik in in mij inleiding al naar de eerste en de laatste regel van de tekst op de Tivoli site verwees, luidde een van de middelste regels als volgt: "De ene prachtmelodie duikelt over de andere, de songs zijn haarfijn gearrangeerd en James' fluwelen vocale harmonieën maken het geluid soms ronduit majestueus." En er is geen een woord van gelogen!! Wat een prachtige avond en als ik ooit James weer op een concertagenda zie verschijnen, aarzel ik geen moment en zal ik er voor zorgen dat ik weer van de partij ben!!! Gelukkig zijn er op youtube alweer genoeg filmpjes te vinden van dit betoverende optreden en als ik jullie was zou ik deze ook zeker even opzoeken!! Ik heb tijdens het schrijven van deze blog ook geregeld nog even naar zijn nummers gekeken en geluisterd en ik kan schrijven wat ik wil, maar die filmpjes geven het echte beeld van deze onvergetelijke avond!!! James Vincent McMorrow, eentje om te onthouden!!!

Next Stop - Gotye

Woensdag 4 Januari 2012 Paradiso; Trixie Whitley

Ruim anderhalf jaar geleden kreeg ik een mailtje van mijn beste vriendin dat ik Trixie Whitley eens moest checken. Eenmaal thuis gekomen die dag achter de top lap gelijk maar even gechecked en wat ik van haar kon vinden beviel mij wel. Een jong blond meisje met een lekkere soulvolle stem zittend achter een piano. Stond er niet echt van te kijken dat ik haar ineens op de agenda van de Paradiso zag verschijnen. Mijn beste vriendin heeft al meerdere malen bewezen dat zij een neusje voor talent heeft ;) Dit is niet de 1e artiest die op een agenda verschijnt, waar zij mij over getipt heeft. Haar gelijk gecontact en kaartjes gescoord voor Trixie Whitley, want dit wilden wij allebei niet missen. Trixie is een Belgisch- Amerikaanse zangeres die het levenslicht in 1987 het levenslicht in Gent zag, maar ook geruime tijd in Amerika heeft gewoond. Zij is namelijk de dochter van de in 2005 overleden zanger Chris Whitley. Doordat haar vader ook zanger was, heeft Trixie met hem in haar jeugd veel tijd in verschillende studio's doorgebracht. Het is dan ook niet zo gek dat zij o.a achter het drumstel en piano kan kruipen of een gitaar kan hanteren. Daarbij is zij ook nog gezegend met een heerlijke stem, dat moet wel een goede combinatie zijn! Met producer Daniel Lanois vormt ze de band Black Dub en is er een gelijknamig album op de markt. Zelf heeft Trixie reeds een EP uitgebracht en zou haar album laat, als het goed is, ook niet al te lang meer wachten. Op basis van wat ik op youtube van haar heb gezien, ben ik wel heel benieuwd naar het optreden en haar debuutalbum!


Als we rond de klok van 8-n bij de Paradiso aankomen staat er geen rij en dat komt mooi uit, want het regende namelijk toen we van Byzantium naar de Paradiso liepen. Ook bij de jassen kunnen we zo doorlopen, ook wel eens  relaxed voor de verandering. Ik had die middag nog even bij de Paradiso na gevraagd of er een voorprogramma is. Omdat ze nog geen eigen album uit heeft, dacht ik al dat dat er niet zou zijn. En mijn vermoeden was juist, want er was inderdaad geen voorprogramma. Als we de kleine zaal van de Paradiso binnen lopen, is deze dan ook al bijna helemaal gevuld!! Na een drankie gehaald te hebben gaan we op zoek naar een goed plekkie in de zaal. Het valt nog niet helemaal mee om een plek te vinden waar we ook het podium echt goed kunnen zien. Van te voren had ik echt geen idee wat voor er publiek er op Trixie af zou komen. Ik stond er ook wel een beetje van te kijken dat het uitverkocht was. Het publiek vanaaf bestaat voornamelijk uit mensen van zeker 30+ tot een jaartje of 45 gok ik en dat had ik eigenlijk niet echt verwacht. Zal denk ik iets te maken hebben met haar vader, Chris Whitley. Ik ben blij dat we redelijk op tijd richting Paradiso zijn gegaan, want rond 20:15 is er al enige activiteit op het podium.


Trixie treft zelf nog even de laatste voorbereidingen en zet hier en daar een flesje water neer. Nadat alles goed en naar haar zin staat neemt ze plaats achter een piano die in de hoek van het podium staat. "Goede avond Amsterdam" klinkt het zachtjes en een klein beetje verlegen door de microfoon. Dat verlegene kan misschien wel een beetje komen door haar Belgisch accent. Ze begint aan een lekker intro wat in het begin alleen maar uit haar pianospel bestaat. Het publiek om mij heen wordt langzaam stil en meer en meer gepakt door haar, soms wat dramatisch, pianospel. Na enkele minuten laat ze ook vocaal voor het eerst van zich horen en er bekruipt mij gelijk een beginnend kippenvel gevoel! "I can't stand the rain....... against my window" Een warme soulvolle stem met karakter en een heerlijk hees geluid. Niet echt wat ik op Youtube hoorde, maar dit klinkt, persoonlijk, veel beter dan wat ik op youtube zag! Haar stem galmt door een echootje nog even lekker na door de kleine zaal, heerlijk. Hier hou ik van!! Eerste indruk is iig zeer goed. Deze intro wordt ook door de rest goed ontvangen, want er klinkt al gelijk een lekker applaus en gefluit door de zaal. Voor het 2e nummer neemt ze een gitaar ten handen en neemt plaats in het midden van het podium. Nadat ze nog even haar gitaar helemaal goed afgestemd heeft, houdt ze een klein praatje Helaas kunnen we dit echt niet volgen vanaf onze plek. Ze praat dan ook redelijk, zeg eigenlijk maar gewoon heel, zachtjes en door het Belgische accent wordt t nog lastiger om haar zachte stem te horen. Hopelijk laat de ze muziek dan maar voor haar spreken. En dat doet hij zeker!! Een heerlijk rustig nummer waarbij haar hese stemgeluid weer fantastisch klinkt! Met gesloten ogen, zichzelf heerlijk inlevend brengt ze dit nummer waarvan ik helaas de naam niet weet. En weer bekruipt mij een rilling wat op kippenvel duidt, net als bij het eerste nummer. Trixie heeft ook de rest van de zaal te pakken, want het is zo goed als muisstil in de zaal. Daar verandert echter aan het einde van het nummer als het publiek zijn waardering laat blijken. "Woehooe en " Yeeaaaaahh" klinken door de zaal, net als hard geklap en gefluit! Heerlijk sfeertje hangt er vanaaf! 


Na opnieuw haar gitaar afgestemd te hebben, begint ze zichzelf te begeleiden met voet gestamp en wordt het volgende nummer gestart. Waar de eerste 2 nummers best wel slow waren is dit iets meer uptempo en een lekkere afwisseling na de eerdere intiemere nummers. Terwijl het publiek nogmaals haar waardering laat blijken en ze haar gitaar weer afstemt, bedankt ze iedereen voor hun geduld. Het is een nieuwe gitaar en ze is er nog niet helemaal aan gewend. Na nog een lekker rustig nummertje waarbij haar heerlijke muziek weer door de zaal galmt, neemt ze weer plaats achter de piano. Vanaf het moment dat Trixie de toetsen van de piano aanslaat, hoor ik om mij heen de bekende sssshhttt geluiden en langzaam houdt het gepraat en geroezemoes op. Iedereen wordt weer volledig gepakt door de stem en intense muziek van Trixie. "Breath you in my dreams" wordt ten gehore gebracht en het is weer kippenvel geblazen. Erg mooi nummer en aan het einde van dit prachtige nummer hoor ik iemand achter mij, vlak voordat het applaus losbarst, "heel mooi" zeggen. En dat was het echt!! Het volgende nummer mag er ook zeker weer zijn. Haar nieuwe gitaar is weer te voorschijn getoverd en ook bij dit nummer bekruipt het kippenvel mij bij elke uithaal van Trixie. "Oh the joy" is het nummer en is een van de nummers die ik op youtube meerdere malen ff gechecked had. 


Ik begon me al een beetje af te vragen waarom er een drumstel op het podium staat, maar er worden nog 2 muzikanten er door Trixie geintroduceerd. Een daarvan neemt plaats achter het drumstel en de andere neemt een basgitaar ten handen. Trixie verontschuldigd zich nogmaals voor het even opnieuw afstemmen van haar gitaar op de rest van de band. als ze op 1 lijn zitten, ben ik wel benieuwd naar het volgende nummer. Zoo dit klinkt ook wel lekker. Waar het eerste deel van het concert vaak rustig en intiem was, wordt het 2e deel toch wel iets anders. Dit 1e nummertje met "hele band" klinkt een beetje rocky. En ook het volgende nummer heeft iets meer tempo en een rocky edge en ook hier bezorgt Trixies stem mij weer een kippenvel gevoel. In gezelschap van de ander 2 bandleden lijkt het wel of Trixie zich iets beter voelt op het podium. Het volgende nummer is "I'll rather go blind baby". Op youtube al vaak geluisterd, maar eigenlijk alleen maar filmpjes waarin zij dit nummer solo doet. Maar ook met drum en bas erbij is dit een heerlijk nummertje! Gefluit en het "gewoehoee" klinkt er dan ook begrijpelijk door de zaal! Een blik op de klok werpend gok ik dat we zo richting een van de laatste nummers gaan. Trixie neemt weer plaats achter haar piano en terwijl zij dit doet steekt de basgitarist de 2 kaarsen in de kandelaars op haar piano aan. "Kunnen jullie mij goed verstaan??" vraagt ze. In het begin van het optreden praatte ze zo zachtjes dat het vanaf onze plek niet te verstaan was, maar nu is het een stuk beter. Had ze wel iets eerder mogen vragen ;) Ze excuseert zich dat het debuutalbum nog niet af is, dat eigenlijk eind van 2011 uit had moeten komen. Ze willen er de tijd voor nemen en pas uitbrengen als ze er helemaal happy mee zijn. Ze hebben wel net een nieuwe live ep, "Live at Rockwood Music Hall" uitgebracht en deze is na afloop ook aan te schaffen. 


Het laatste nummer van vanaaf wordt aan haar vader, Chris Whitley, opgedragen en dat wordt door het overwegend "oudere" publiek ook zeer gewaardeerd. "We love Chris" klinkt het ineens door de zaal! "Strong Blood" wordt dan ook weer met veel gevoel door Trixie gezongen en het is nog een keer genieten van haar soulvolle stem en intense muziek! Heerlijk; dat gevoel van kippenvel! Een mooi slotakkoord van deze avond!! Onder luid applaus en gefluit van het publiek verlaten Trixie en haar 2 band leden na enkele buigingen het podium. Aangezien de kaarsen op haar piano nog branden en de lichten uitblijven kunnen we nog wel een toegift verwachten. Het publiek laat  goed van zich horen en na een minuutje of 2 wordt iedereen beloond als Trixie   voor de laatste keer plaats neemt achter de piano. Na het nodige "Ssshhhttt" is het weer bijna helemaal stil in de zaal op wat irritant geluid vanaf de bar na. Nog een keer worden we getrakteerd op haar eigenzinnige stem en pianospel. Al zwaaiend neemt Trixie het laatste applaus van de avond in ontvangst en verlaat rond 21:30 het podium. Op onze weg naar buiten toch maar even snel haar nieuwe live ep gescoord! 

Trixie heeft mijn verwachtingen dubbel en dwars waargemaakt, misschien wel overtroffen!! Al denk ik wel dat haar hese stem van het optreden niet altijd zo hees klinkt als wij hebben mogen ervaren. Op haar nieuwe live eptje klinkt haar stem ook niet zoals hij bij haar optreden was. Mij heeft het iig niet gestoord, ik heb er echt van genoten!! Het is niet vanzelfsprekend dat als je een vader hebt, die ook succesvol was, je dat zelf ook gaat worden. Maar Trixie is iig goed van start gegaan, mijn inziens! Een heerlijke stem en ze bracht de nummers met veel gevoel! Wat ook wel een leuke bijkomstigheid was, is dat het een beetje als 2 concertjes voelde. Het komt wel vaker voor dat een artiest even een liedje "solo" doet. Maar bij Trixie was dat wel een nummer of 7 a 8, voordat de band erbij werd gehaald voor nog een paar nummers. Gezien het aantal gespeelde nummers denk ik dat er ook wel een aantal nummers van Black Dub tussen gezeten en ben ook wel benieuwd naar het album van Black Dub geworden. Ga ik ook zeker even checken. Na Selah Sue is Trixie wel de volgende Belgische die echt helemaal mag doorbreken in ons koude kikkerlandje! En laat Jasper Erkens dan maar snel volgen, op de valreep nog even een tipje voor jullie mensen ;) Maar voorlopig kijk ik echt uit naar het debuutalbum van Trixie Whitley en uiteraard naar de bij behorende promotietour!!


Next Stop - James Vincent McMorrow