"Ga je naar Mayer Hawthorne??" vroeg een maatje op een woensdagmiddag terwijl ik aan het werk was. Hmmm Dat is zeker de overweging waard om heen te gaan. Al veel goede verhalen over hem gehoord en hij heeft o.a. ook al op LL gestaan. Heb hem toen ,vanwege een andere artiest die ik niet wou missen, niet meegepakt, maar vrienden die hem toen wel gezien hebben, waren toen laaiend enthousiast. Beste optreden van die editie heb ik er ook eentje horen zeggen. Was een beetje cashlow op dat moment, maar gelukkig kreeg ik toen juist euries van m'n vader om aan concertkaartjes te besteden. Dus Thanks Dad!! Mayer Hawthorne is een 33 jarige Amerikaanse producer, multi- instumentalist, vinyl junkie en singer- songwriter. Dat hij net buiten Detroit opgroeide is in zijn muziek heel goed terug te horen. In 2009 kwam zijn debuutalbum "A Strange Arrangement" uit en voor zijn vervolg album "How Do You Do" verruilde hij het grote platenlabel voor een klein independent label. En dat lijkt een goede keus geweest te zijn met als resultaat een heerlijke gevarieerder en dynamische plaat waar je de jaren 60 sound zeker in terughoort. En het blijkt idd een heerlijke plaat geworden te zijn en laat vrijdag 16 maart maar heel snel komen!!
Als we om 20:35 bij Paradiso aankomen, staat er een nog een beste rij voor de deur. Volgens de site van van Paradiso begint Mayer om 20:30 en meestal houden ze zich wel aardig aan het tijdschema, vooral op de vrij en zaterdag. Hopelijk zijn we nog tijd binnen, voordat Mayer al begonnen is. De lange rij geeft wel gelijk een goed beeld van het aanwezige publiek vanaaf. De rij bestaat voornamelijk uit mensen van 25 + tot een jaartje of 40. Wij schuiven redelijk snel op in de korter wordende rij, maar het is tog wel irritant om te zien als er ineens mensen voor je in de rij staan die er daarvoor nog niet stonden. Ook als we boven aan de trap aangekomen zijn, staan er ineens 2 mensen naast ons die ik daarvoor nog niet eerder om ons heb gezien. Eenmaal binnen besluiten we onze jas boven op te hangen, want de rij daarnaartoe is veel korter dan bij de garderobe beneden. Als we rond de klok van 20:45 de trap op lopen naar de 1e verdieping horen we al flink wat muziek en als we het balkon oplopen is Mayer helaas al begonnen.
Wat wel gelijk opvalt, als ik het balkon op loop, is wat voor heerlijke relaxte en ontspannen vibe er al in de zaal hangt. Zie gelijk al allemaal mensen dansen en swingen op de relaxte muziek van Mayer en ook de mensen voor het podium, eigenlijk overal waar ik kijk, staan al flink te swingen. Mayer heeft de sfeer er al goed inzitten! Een eerste blik op het podium werpend ziet het er allemaal gelikt uit. Mayer heeft een rood oldskool pak aan met daaronder rode sportschoenen, witte blouse en een zwarte strik. Op zijn neus een breed zwart gemontuurde bril. Zijn vier bandleden hebben allemaal dezelfde outfit aan; een grijze broek, rode trui met daaronder een witte blouse en een zwarte stropdas. aan de linker en rechterkant word Mayer gebivakkeerd door een gitarist en een bassist, links en rechts achter hem zitten de toetsenist en drummer, allebei op een verhoging. Verder staan er er nog een grote, uit lichtbollen opgebouwde, M en een H en een old skool ventilator op de grond achter Mayer opgesteld. De hele aankleding is echt top verzorgd en ademt de jaren 60, wat je ook in zijn muziek terug hoort. Het nummer wat er door de zaal klinkt en mijn eerste indruk van de sfeer worden gelijk bevestigd, want er klinkt een oorverdovende response door de zaal! Echt een hele vette 1e indruk! Ja dit alles wat ik in de 2e 5 minuten gezien heb, belooft heel goeds voor de rest van het optreden!
Terwijl het volgende nummer wordt ingezet, druppelen er nog steeds mensen binnen. De 1e reactie van al die mensen is eigenlijk precies dezelfde als mijn reactie toen ik de zaal betrad; Ze beginnen gelijk lekker te swingen op de Mayer's muziek! Met "The Walk", ons eerste "hele" nummer, begint voor mijn gevoel het concertje eigenlijk pas echt en gelijk bekruipt mij een kippenvelgevoel. Een oorverdovend applaus klinkt er dan ook door de zaal na dit heerlijke nummer! Het retro geluid van de muziek van de eind jaren 60 die Mayer in zijn muziek wil laten terugkomen kom je niet vaak tegen op de concertagenda's en is een zeer welkome en aangename afwisseling. Terwijl de band op de achtergrond blijft doorspelen checkt Mayer ff of iedereen het naar hun zijn heeft. "Everbody having fun??" Alleen maar geklap, geschreeuw en gefluit klinkt er door de zaal. "I need u guys to sing this with me" en er klinkt weer zo'n lekkere jaren 60 sound door de speakers. Het volgende nummer is ook al zo'n nummer waar je vanaf 't begin af aan al gelijk helemaal inzit en ik ook absoluut niet stil kan staan. De hele zaal die je heen en weer deinen op het ritme van de muziek. De dames vooraan bij het podium doen ook nog steeds flink hun best, mooi gezicht hoe mensen zo in de muziek op kunnen gaan. Halverwege het nummer gaat het enthousiaste publiek uit hun dak als de toetsenist een orgelsolootje neerzet. Als aan het einde het nummer abrupt stopt, zijn de lichten gedoofd en is er een spotlight op Mayer en elke van zijn bandleden gericht. Als het applaus snel weer aanzwelt, volgen er nog enkele tonen van de band en komt het nummer echt ten einde.
Nadat de toetsenist nog wat waardering van Mayer en de zaal heeft gekregen, begint hij zelf aan het volgende nummer. Als de toetsenist begonnen is met zingen, vallen de bandleden en Mayer 1 voor 1 in, erg vet om te horen en als iedereen ingehaakt is, volgt er een knallend muzikaal intermezzo! Aan het einde van dit intermezzo wordt er gelijk verder gegaan door Mayer met een verhaaltje, a love story, wat eigenlijk al gelijk de inleiding naar het volgende nummer. Het verhaaltje vloeit naadloos over in het volgende nummer "No Strings". Zijn gitaar, verbonden met een oldskool "krulsnoer" aan een box, heeft hij voor dit nummer ingeruild voor een berg KRALEN. Heerlijke positieve vibe hangt er tijdens dit nummer en de interactie tussen Mayer en de zaal is ook echt top! Waar Edje, nu bijna een week geleden, daar tog wel erg in doordraafde, pakt Mayer het een stuk beter aan. Nadat de hele band en Mayer na dit nummer weer in jaren 60 look spotje is gezet, is het weer tijd voor een klein onderonsje met de drummer. Als Mayer daarna, terwijl het volgende nummer alweer ingezet is, aanstalte maakt om het knoopje van zijn jasje los te maken, reageert vooral het vrouwelijk deel van het publiek erg enthousiast. De dames voor die de hele aaf al intens genieten gaan hierbij letterlijk en figuurlijk voorop in de strijd ;) Tijdens dit ontspannen nummer hanteert hij alleen de microfoon en maakt gebruik van die vrijheid om het hele podium te gebruiken. Als Mayer zijn armen in d elucht houdt, volgt de hele zaal gelijk en houden dit vol tot aan het eind van het nummer, erg vet gezicht. Als het nummer weer abrupt tot een eeinde wordt gebracht, reageert de zaal zeer enthousiast! Vervolgens klinkt er ngo een gezamelijke "Ahaaaaaaa" door de microfoon en is het nummer echt afgelopen! Weer een kippenvelmomentje rijker, Loving it!
Weer een mooi momentje om de stemming nog maar eens te peilen en die zit er opperbest in! Mooi moment om eens wat anders te doen dan liedjes zingen en Mayer vraagt de hele zaal een hand in de lucht te houden. Terwijl heel de zaal gehoor geeft aan dit verzoek, geeft hij zijn Iphone aan de drummer en neemt zelf plaats op een van de boxen, in het midden van het podium en vlak voor het publiek. In een "De denker" achtige houding met ook een arm in de lucht poseert hij neemt de drummer enkele foto's. Zag toevallig 1 van die foto een dag later bij een oud klasgenoot, die er ook was, op z'n FB voorbij komen; Erg dikke foto!!! En dan is het "Picture Time!!!" Even een momentje dat iedereen in de zaal even een footootje kan maken. De zaal vult zich met schermpjes van allerlei merken camera's en smartphones en de zaal wordt opgelicht door het vele geflits. Mayer, zijn basgitarist en gitarist poseren er op los, terwijl de drummer en toetsenist er een quiz achtig tijddeuntje onder spelen. Erg leuke actie, al is dit niet de eerste keer dat ik dit heb meegemaakt tijdens een concertje. Eerder gezien bij Busta Rhyms in de HmH, maar zeker een geslaagde actie van Mayer, zeker gezien de response en reactie van het publiek. "Picture Time is over! Put your Iphones away and watch the next song with these!" en terwijl hij dit zegt, wijzen zijn vingers naar beide ogen.
"Do you know my new album??" Uiteraard is iedereen in de zaal daarmee bekend en "Dreaming", wat bij mij op een of andere manier een beatlles gevoel oproept, wordt ingezet. Al vanaf het begin af aan wordt het ritme van het nummer weer mee geklapt door het publiek en omdat het einde van het nummer gelijk overvloeit in het volgende swingende nummer blijft de sfeer en de vaart er goed inzitten. "All the way from Detroit!!" klinkt het door de zaal en het is tijd voor de zaal om de "Detroit Shufle" te leren van Mayer. Die blijkt niet veel meer in te houden dan een beetje op de muziek door je knieen te gaan en je handen een beetje over elkaar heen en weer te draaien, maar tog fijn om ook de "Detroit Shufle" aan mijn dansmoves toe gevoegd te hebben. Je weet nooit wanneer die van pas gaat komen ;) Na dit leermomentje, wat door heel de zaal ook zeker gewaardeerd wordt, is het tijd om dat nieuwe dansje dan maar ook gelijk in de praktijk te brengen tijdens "A Long Time". Dat is ook al zo'n heerlijk nummer en ik zie hier en daar iemand de shufle nog doen, maar als de gitarist ff een solootje waar je u tegen zegt neerzet, is er geen tijd meer om te shuflen, geklap, gefluit en woehoe klinken er door de zaal! Weer een kippenvelmomentje rijker gaat dit nummer ook gelijk over in het volgende pareltje van de avond. Terwijl het publiek en de dames vlak voor het podium nog steeds staan te swingen tijdens "Finally Falling" gaat de drummer dit nummer naar een knallende climax brengen! Weer laat het onvermoeibare lijkende publiek flink van zich horen en Mayer en de bandleden staan zichtbaar te genieten!
"One, Two, Three" en weer wordt er gelijk door gegaan met het volgende nummer waardoor het energieke gevoel en sfeer in de uit zijn dak gaande zaal behouden blijft. Nadat Mayer zich, onder het gefluit van alle dames, ontdaan heeft van zijn jasje, de knoopjes van zijn mouwen losgemaakt en deze opgestroopt is het de beurt aan bassist om een solootje weg te geven. Na deze solo wordt er gelijk "Green Eyed Love" van het eerder uitgebrachte album "A Strange Arrangement" begonnen en ondanks dat ik dit nummer niet ken, geniet ik met volle teugen. Tijdens dit nummer verlaat Mayer ineens even het podium tijdens een muzikaal intermezzo om vervolgens weer op het podium te verschijnen en "Green Eyed Love" samen met het publiek tot een heerlijk slotstuk! Wederom ontploft de zaal, wat een response, heerlijk! "Ow Shit. It's time for a quick story about falling in love" en terwijl de band hem weer met een deuntje begeleid, begint Mayer aan een verhaaltje over falling in love en het liedje is gelijk weer de inleiding voor "Just Aint Gonna Work Out" Ook dit nummer is bij het grootste deel van het publiek bekend en er wordt weer lekker meegezongen. Terwijl de band aan het eind van het nummer gelijk doorgaat met het spelen van een, in mij oren, opzwepend quiz deuntje, maakt Mayer een diepe buiging. Langzaamaan gaan we richting het einde van een fantastisch optreden. "A'dam, everybody feeling allright?? You're ready to go home??" Nooooooo!!! klinkt het massaal een eensgezind door de zaal! En dat hoeft ook niet, want Mayer wijst nog even op de afterparty waar iedereen nog even de voetjes van de vloer kan blijven dansen. "One more last song!!" en "Hooked" wordt ingezet. Nog ene mooi moment voor de drummer om nog een knallende solo neer te zetten die ook echt weer een genot voor voor de zaal is! Vlak voor ons staat al de hele avond een stelletje dat steeds meer aan elkaar gaan zitten en de grens is nu toch wel bereikt, get a room! Na nog een laatste nummer klinkt het onder een ware geluidsontploffing "We're Mayer Hawthorne and the County" en verlaten een luid applaus rond de klok van 10-n het podium!
Uiteraard blijft het nog steeds zeer enthousiaste klappen, fluiten en alle denkbare geluiden produceren en omdat de M en de H op het podium nog steeds blijven flikkeren blijkt al deze inspanningen na een ruime minuut niet voor niets te zijn. Als de bandleden hun plek weer hebben ingenomen op het podium betreedt ook Mayer onder en dynasty achtig deuntje ook het podium en gaat het slotakkoord gelijk van start. Aan het eind van dit ene na laatste nummer van de aaf, komt er tijdens het geweldige applaus een crewmember van backstage met een fles en glazen. Mayer schenkt voor elk bandlid een glaasie in en uiteraard voorzeit hij zichzelf ook van een glaasie. Als "Henny & Gingerale" lekker op weg is, is er nog een momentje voor een solootje van de bassist. Terwijl de bassist lekker zijn ding doet, gaat Mayer zichtbaar genietend weer vlak voor het drumstel zitten en neemt nog enkele foto's van de nog steeds uit hun dak gaande zaal. Na een zoveelste geluidsexplosie worden de mannen van de band stuk voor stuk nog even voorgesteld en laten ze ieder nog een keer horen wat ze in hun mars hebben! Ruim de tijd wordt er voor de solo's genomen en het zijn stuk voor stuk goede muzikanten en performers, waarbij het publiek niet een duidelijke favoriet lijkt te hebben. Na elke solo klinkt er een welverdiend applaus door de zaal! De keuze voor echt het allerlaatste nummer van deze zeer enerverende avond laat Mayer aan het publiek en dat hebben ze gezien de inspanningen over de hele aaf zeker wel verdiend. Vlak voor het eind van het slotaccoord klinkt er "One more time".... "Louder"... "I can't hear you!!!" En nog eenmaal bemoeid het nog steeds onvermoeibaar lijkende publiek zich met het optreden. "A'dam! One more time thank you for coming out!! Stay in school, don't do drugs and brush your teeth!!" Onder een laatste applaus, gefluit en alle denkbare geluiden die je tijdens een concert hoort, heft Mayer zijn glas en brengt hij een salut aan het publiek en komt er rond 22:20 een einde aan een zeer enerverende en memorabele avond!!
Wat kunnen we terug kijken een zeer geslaagde avond! De nare smaak die ik aan het begin heel even had, omdat we het begin gemist hadden, was bij het betreden van de zaal eigenlijk gelijk verdwenen.Vanaf het moment dat ik de zaal betrad hebben mijn voeten en benen praktisch niet meer stilgestaan en van dat eerste moment af aan was het genieten geblazen!! De muziek die Mayer maakt, is ook niet dagelijkse kost voor mij en zeker een zeer welkome afwisseling op de concertjes die ik doorgaans bezoek. Mayer heeft een zeer goede indruk achtergelaten, daar kan Edje Sheeran nog wat van leren ;) Deze multi-instrumentalist is een zeer prettige performer die heel goed doorheeft waar een goede show om draait. Buiten het feit dat hij zelf een begenadigd zanger en muzikant is, heeft hij ook een aantal geweldige artiesten om hem heen verzameld en weten zij gezamelijk de hele show goed te dragen. De manier waarop zij het publiek aanvoelen en daar ook goed op in spelen is ook zeker te roemen. Tel daarbij de de hele aankleding van het podium en band, wat een en al jaren 60 atmosfeer uitstraalt en je een formule voor een super avond! Het plezier en gevoel waarmee waarmee Mayer de nummers brengt is ook bewonderingswaardig. Alles nog even teruglezend, kom ik tot de conclusie dat dit een van de betere concerten die ik de afgelopen maanden heb gezien en waar ik zeker met veel plezier op terug kijk. Zeker een aanrader voor iedereen die zin heeft in een soulvolle avond bordevol met feelgood music! Als ik hem weer op een concertagenda zie verschijnen, dan zal ik zeker weer een kaartje gaan scoren. I'm Hooked!!!!
Next Stop - Laura Marling
woensdag 28 maart 2012
zaterdag 17 maart 2012
Maandag 11 maart 2012 Melkweg; Ed Sheeran
Net als Gotye kwam ik voor het eerst in aanraking met Ed Sheeran via FB en net als bij Gotye's "Somebody That I Used To Know" is Ed's "The A-Team" een liedje wat iedereen inmiddels wel kent. Goed nummer en ook dit nummer klinkt inmiddels bij iedereen wel bekend ik de oren. Gelijk maar even You-tube opgedoken om wat meer van hem te horen en toen ik hem op de agenda van Paradiso zag verschijnen maar besloten om een kaartje te scoren. Door de bekendheid van "the A-Team" duurde het ook niet al te lang voordat zijn concert uitverkocht was. Sterker nog: "Wegens overweldigende aandacht is dit concert verplaatst naar The Max" lees ik 's middag voor het concert nog op de site van De Melkweg, waar het concert plaats vind. Ed Sheeran is een pas 21 jarige Britse singer-songwriter van wie zijn carriere pas echt een flinke boost kreeg toen hij Engeland verruilde voor de USA in april 2010. In Los Angeles woonde hij een aantal open-mic avonden wij, waarvan eentje in The Foxxhole, een club waarvan Jamie Foxx de eigenaar is, en die was onder de indruk van Ed's performance. In de loop van 2010 kreeg hij steeds meer bekendheid en dat had ook zeker te danken aan You-Tube. Een alsmaar groeiende groep fans bleef hem immers volgen. Nadat hij "The A-Team" bij Later... with Jools Holland vertolkte werd hij echt bij het grote publiek bekend. Al enkele EP's uitgebracht te hebben is er met het debuutalbum "+" een, naar mijn mening, een lekker gevarieerd album. Op het Crossing Border festival werd hij geroemd om zijn ritmische manier van zingen, charme en woordgrapjes. Hij is absoluut de meest veelbelovende artiest van dit jaar! Ben benieuwd, laat maar komen.
Als we rond de klok van 21:10 bij de Melkweg aankomen, sluiten we aan in een zeer kleine rij. Ben wel eens bij de Melkweg aangesloten in een rij van dik 100 meter, maar dat is vanaaf gelukkig niet het geval. Ook al verraad een grote berg MacDonalds zakken wel dat er waarschijnlijk al vroeg een horde tienermeisjes voor de deur heeft gestaan. Ook binnen duurt het niet lang voordat we onze jassen hebben weg gehangen en om 21:15 sluiten we achter aan in een al zo goed volgelopen zaal. Een plekkie rechts van de bar, waar zich ook een trap naar het balkon bevindt. Ik ga niet heel vaak naar de Melkweg, is tog vaak Paradiso, laatste concertje was... ppfffff All Time Low miss.. of miss tog nog wat daarna. Een echt vaste stek heb ik hier eigenlijk niet. We hebben zicht op het podium, lekker de ruimte en dicht bij de bar dus we blijven hier maar staan. Gelijk een mooi moment om het toegestroomde publiek van vanaaf eens nader te bekijken. Ondanks de grote berg MacD bij de ingang zie ik tog over het algemeen mensen tussen de leeftijd van 20 - 35. Het eerste voorprogramma, Nina Nesbith, hebben we gemist, maar van Passenger kunnen we nog wel een aantal nummertjes meepakken. Wat eigenlijk, na zijn eigenaardige aparte stem, gelijk opvalt is hoe opgepept het publiek is en hoe goed de sfeer er al inzit. Op de vraag of hij dan ook ngo een keertje terug moet komen, wordt dan ook zeer enthousiast gereageerd! Het gefluit, gewoehoe en geschreeuw is niet van de lucht. En vriendin die mee is, vind hem wel wat weghebben van een kruising tussen James Blunt en Guus Meeuwis, voeg ik dan nog een vleugje folk aan toe en dan ben je er wel denk ik. Ga hem zeker nog wel ff checken, want het geen wat ik nog van hem hoor, heeft mijn interesse zeker aangewakkerd. Vol overgave bespeelt hij zijn gitaar en gaat hij lekker te keer door de microfoon. De interactie en de bereidwilligheid van het publiek is ook wel iets wat al gelijk erg opvalt. "Thank u so much!! Cheers" klinkt er om iets over half 10 door de zaal. Ben ergens wel blij dat we maar 2 nummers van hem hebben gezien. Het was zeker niet slecht, eigenlijk best wel goed. Lekkere melodietjes, lekker uptempo, ja dat zat allemaal wel goed. Maar ik vond de interactie enzo eigenlijk wle een beetje to much. Publiek al mee laten zingen en zo bij het optreden betrekken vind ik zelf meer iets voor de hoofact van de aaf. Maar eerlijk is eerlijk moet ik wel bekennen dat hij zeker wel aan de verwachtingen van een goed voorprogramma voldoet; De sfeer zit er echt al opperbest in!! Na nog een laatste applaus verlaat hij dan eindelijk het podium. " U were f***ing incredible!"
Tijdens het wachten op Edje wordt als 1e nummer het nummer "Skinny Love" van Birdy gedraaid en ik besluit toch maar even om een stukje de trap op te lopen om een beter overzicht van de zaal te verkrijgen. Ik hoor tch echt heel veel tienerstemmetjes meezingen en eenmaal boven aangekomen zie ik waar de alle verantwoordelijk van de berg MacD voor de deur zich verstopt hebben. De voorste helft van de zaal blijkt uit jongere meisje te bestaan en ik moet mijn leeftijdsgrens van vanaaf tog even bestellen naar hhmmm 16. Als de techneuten van de Melkweg het geluid even wegdraait, blijft de tekst gewoon doorgaan. Na nog een paar nummertjes duurt het de "MacD-generatie" allemaal net ff te lang en ze beginnen Ed's naam te scanderen. De inspanningen worden eigenlijk al vrij snel beloond, want een kwartier na het vertrek van Passenger worden de muziek en de lichten al volledig gedoofd!
Onder luid applaus en gefluit van het dol enthousiaste publiek betreedt Ed met een gitaar zijn plaats te midden van het podium in, omringt door de opgestelde verlichting een achter hem een pyramide van beeldschermen. Terwijl het publiek zo goed als helemaal stil wordt, begint Edje aan zijn 1e nummer van de avond, "Give Me Love" en de eerste indruk van zijn stem live klinkt erg goed. Het publiek laat zich tijdens dit nummer ook al gelijk horen, al is het wel vooral het voorste gedeelte van de zaal die al gelijk vanaf nummertje 1 meezingt. Deze lekkere ontspannen opener wordt begeleidt door blauwe lichtstralen die van scherm naar scherm schieten en Edje is een een rood licht gezet. Het 1e nummer wordt langzaam naar een climax gebracht en het publiek geniet al met volle teugen, de sfeer zit er vanaf het eerste moment goed in. De zaal ontploft dan ook bijna als Edje "A'dam How're u doing?" en hij vraagt voor de 1e keer of het publiek hem bij wil staan bij de rest van het nummer. De zaal wordt gelijk al in 2-n gedeeld en links en rechts krijgen dezelfde opdracht, alleen in verschillende toonhoogtes. Het belangrijkste is dat de zaal gewoon door blijft gaan, ongeacht wat Edje doet of zingt. Het publiek geeft er grotendeels gehoor aan en lijkt dit ook vol te houden. Edje begint er doorheen te zingen en krijgt, het nog steeds 1e nummer van de aaf, nog een echt slotaccoordje. Het klinkt wel leuk en de inspanningen en handgeklap van het publiek worden beloond door een hartje boven Eds hoofd, gevormd met zijn duimen en wijsvingers. Als het nummer dan eindelijk echt ten einde is gebracht, ontploft de zaal helemaal voor een 1e keer! Persoonlijk vond ik dit 1e nummer wel wat lang, we zijn immers een krap kwartiertje verder en als het publiek bij lek nummer zo betrokken wordt, kan het wle eens een latertje worden vanaaf. We gaan het beleven, maar gezien het 1e nr, zal de zaal Ed nog vaak bij mogen staan bij zijn nummers. Het vanavond zijn allerlaatste optreden van zijn tour. "Your job is to be entertained and it's my job to entertain u!!" En in sneltreinvaart, zoals hij dta ook in sommige van zijn nummers kan doen, knalt hij even de regels en wat precies de bedoeling van de aaf is eruit om af te sluiten met: "We've an agreement??" Aan de reactie van de zaal te horen, denk ik dat het laatste wel het geval is.
Na deze spraakwaterval is het weer tijd voor waar iedereen tog voor gekomen is; Muziek. Aan het begin van het volgende nummer neemt hij plaats achter een 2 microfoon en begint te beatboxen. Via deze microfoon neemt hij een loopje op van wat hij net gebeatboxd heeft en draait weer naar de andere microfoon. Als zijn loopje loopt, begint hij lekker ritmisch mee te spelen op zijn gitaar. Een zeer enthousiaste reactie van het publiek volgt als ze er het nummer "Grade 8" in herkennen, een iets meer uptempo nummer van zijn album. Het goede sfeertje wordt kracht bijgezet door rood geel licht over het podium en op de videoschermen, achter hem, worden beelden van een clip vertoond. Het publiek begint uit zich zelf mee te klappen en als de snelheid van de tekst langzaam steeds meer opgevoerd wordt, wordt het publiek ook steeds enthousiaster, zeg maar gewoon lichtelijk gek. Ed peilt na dit nummer de stemming nog maar eens, maar zelfs een blind/dove voelt nog wel aan dat die er goed in zit. na een kleine introductie en een "If u know this song, sing along!! If not, just pretend!" wordt "U.N.I." ingezet. In het begin kan het publiek hem nog wel bijhouden kwa zang, maar als we bij het 2e couplet beland zijn, haakt bijna iedereen wel af. Op zijn CD gaat het snel, maar live doet hij er kennelijk nog een schepje boven op en hij knalt de tekst er razendsnel uit!! Is het rap of is het heel snel zingen.. Ik weet het niet, maar het klinkt wel erg goed en ook goed verstaanbaar! De delen van het nummer die wel mee te zingen zijn, worden dan ook uit volle borst mee gezongen door vooral het voorste gedeelte van de zaal. Het volgende nummer is een ouder nummer, wat hij vroeger altijd ten gehore bracht met een koor. Aangezien er vanaaf geen koor aanwezig, behalve de zaal, mogen die dus voor koor spelen. Na weer uitgelegd te hebben wat precies de bedoeling is, eindigt hij weer met "We've an agreement??" Na nog een "Can I hear a hell yeah??" en "Can I hear an hallalua??" mag het publiek een loopje inzingen en als alles naar Eds zin is, wordt er eindelijk begonnen met het nummer. Het nummer ligt aardig in nlijn met de muziek die op zijn cd staat en het feit dat het publiek op hun eigen ingezongen loopje meezingt is ook wel leuk, maar het was tog wel weer allemaal een beetje langdradig. Gaanderweg ebt de zang van het publiek tog wel een beetje weg, gelukkgi is er nog hun loopje ;), maar laten zeker wel weer van zich horen als er aan het eind van het nummer geklapt dient te worden.
Na een aantal nummers van zijn eigen cd is het tijd voor een 1e cover de aaf, een acapella versie van een nummer van Jamie Woon. Ben wel bekend met Jamies muziek, heb hem ook live meegemaakt tijdens Pitch Festival, dus dat beloofd een lekker ontspannen nummertje te worden. Na enkele "Ssshhhttt" geluiden daalt het volume van de zaal tot bijna een nulpunt. Een lege beker hoor je verderop in de zaal over de grond rollen. Onder een heel vaag een zweverig blauw licht wordt een een zeer ontspannen sfeertje op het podium gecreeerd en de stem van Ed leent zich ook wel erg goed voor het nummer. Niet alleen ik kan doit waarderen want aan het einde klinkt er een gigantisch applaus! Erg vet nummer!! Ook bij het volgende nummer klinken er eerst een aantal "Ssshhhttt" geluiden door de zaal. Het nummer "Small Bump" gaat over een vriend die zijn kindje veels te vroeg verloor. Ook als hij aan het nummer hoor je nog steeds mensen andere mensen corrigeren dat ze stil moeten zijn. Als eindelijk iedereen er gehoor aan geeft en het steeds stiller en stiller wordt in de zaal heerst er een intiem sfeertje bij dit tog wel gevoelige nummer. Wederom een goed optreden en een dito response. Tijdens de intro van het volgende nummer, een cover van een bandje die Ed heel goed vind, komt er ineens een niet helemaal goed worden tiener voorbij, ondersteund door 2 tienermeisjes. Zeker niet genoeg MacD gegeten denk ik bij mezelf. De cover die hij ten gehore brengt is wel echt en lekker nummer en baal wel een beetje dat we niet helemaal mee hebben gekregen van welk bandje het orgineel is. Voor het volgende nummer probeert Ed een festival sfeertje te creeeren. hij vertelt dat hij vroeger ook veel naar festivals is geweest en het is tijd voor "Hug a stranger. Keep an arm around the person next to u, get your sweat in them and sing if u know this song!!" Vooral het voorste gedeelte van de zaal laat weer horen dat ook de tekst van "This" in hun koppies zitten, want er wordt weer lekker meegezongen. Voor de mensen met wie ik ben, is het allemaal wel een beetje te veel van t goede, maar de sfeer is nog steeds opperbest.
Eindelijk eens geen ellelange introductie voor de volgende nummers en "It's time to get funky" en na nog een gezamelijke "oww hell yeah" wordt "Drunk" ingezet. Het knalt vanaf het begin af aan en er wordt weer lekker meegezongen. Het optreden wordt belicht met eerst groen spotje waar later ook groen zich mee gaat bemoeien. Op het scherm zie je om de titel van het nummer een paar oldskool snake slangen over de schermen bewegen. Na dit heerlijke nummer wordt er gelijk doorgegaan met het volgende nummer "The City". Even een klein sprongetje maken ;) na nog een aantal nummers, waarbij Ed ook weer het publiek bij heeft betrokken wordt het voorprogramma "Passeneger" uitgebreid bedankt. Ed heeft met Passenger down under getourd en Passenger heeft Ed bijgestaan op zijn tour. Passenger wordt weer op het podium geroepen en ze spelen samen nog 2 nummers, waarvan o.a. het nummer "Caravan" wat van Passenger is. Dat nummer klinkt tog ook wel weer errug lekker en mijn nieuwsgierigheid is naar hem is weer een beetje gegroeid. Ondertussen klieken er om ons heen al wat ongeduldig worden ouders van de MacD generatie samen. "Givone it up for Passenger" en onder een luid applaus verlaat Passenger het podium weer. "I've some bad news... and some goed news. The bad news is that this is the last song. The good news is that I'll leave the podium, you'll all clap and I come back to the stage."
Zou dan eindelijk het nummer komen waar iedereen eigenlijk de hele avond al op staat te wachten. Nog een laatste keer wordt de zaal in 2-n gedeeld en krijgt elke helft weer een opdracht en het klinkt wel weer leuk, maar tot onze grote teleurstelling is het "Lego House" en niet het nummer wat we verwachten. Het is inmiddels 23:15 en we beginnen er, net al de ongeduldige ouders om ons heen, wel een beetje klaar mee te raken. Ed heeft het podium verlaten en het klappen om fluiten om Ed's toegift kan beginnen. zacht aanzwellend "We want more" wint steeds meer kracht aan volume en na eenn ruime minuut klinkt er ineens weer gezang van het volledig donkere podium. Bij elke uitbundige reactie van het publiek tijdens dit muzikale intro maant Ed de zaal nog even tot stilte. Armen mogen er wel heen en weer gezwaaid worden en dan is eindelijk het lang verwachte moment daar als de tonen van zijn bekendste nummer hoorbaar zijn. Hysterisch gegil klinkt er en ontelbare telefoons worden er tevoorschijn getoverd en er wordt nog een laatste maal flink meegezongen! Een mooie afsluiter, maar toch had ik er ergens wel meer van verwacht. Terwijl Ed nog met het nummer bezig is, banen we ons een weg door de nog groter geworden horde ongeduldige, maar nu ook wel lichtelijk bezorgde, ouders en verlaten we de Paradiso.
Als we naar de parkeergarage lopen, heb ik eigenlijk wel een dubbel gevoel aan het optreden over gehouden. Hij is live wel erg goed en klinkt zeker minstens net zo goed als op zijn cd. Vooral de gedeeltes waar hij razend snel de tekst uit zijn mond knalde waren erg indrukwekkend. Maar ik vond het persoonlijk allemaal wel een beetje te langdradig. Oke.. met het publiek bij het optreden betrekken is niets mis, maar om het bij bijna nummer te doen, is voor mij gewoon te veel van het goede. Net als bijvoorbeeld het eerste nummer van de avond. Je wil jezelf natuurlijk gelijk laten zien tijdens je opening van de aaf, maar een openingsnummer van bijna een kwartier vind ik gewoon een beetje te lang. Op zich nog niet zo erg, maar het hele concert duurde, voor mij persoonlijk, gewoon een beetje te lang. De hele aaf op "het" nummer staan wachten en toen het moment supreme dan eindelijk daar was, viel het uiteindelijk tog wel een beetje tegen. Ik wijd dit alles maar aan het feit dat dit z'n laatste optreden van z'n tour was en hij nog een keertje helemaal los wou gaan. Als ik hem weer een keer op de concertagenda's zie verschijnen, check ik eerst maar ff of het niet weer z'n laatse optreden van z'n tour is.. Is dat het geval.... dan sla ik hem denk ik maar over. If not.. then we maybe have an agreement! Als we al onze zakken bij de betaalautomaat binnenste buiten hebben gekeerd, blijken we 0,60 tekort te hebben.. f***.. Dus nog even een special thanks aan die vriendelijke meneer die achter ons stond en de ontbrekende eurocentjes aan ons gaf.
Next Stop - Mayer Hawthorne.
Als we rond de klok van 21:10 bij de Melkweg aankomen, sluiten we aan in een zeer kleine rij. Ben wel eens bij de Melkweg aangesloten in een rij van dik 100 meter, maar dat is vanaaf gelukkig niet het geval. Ook al verraad een grote berg MacDonalds zakken wel dat er waarschijnlijk al vroeg een horde tienermeisjes voor de deur heeft gestaan. Ook binnen duurt het niet lang voordat we onze jassen hebben weg gehangen en om 21:15 sluiten we achter aan in een al zo goed volgelopen zaal. Een plekkie rechts van de bar, waar zich ook een trap naar het balkon bevindt. Ik ga niet heel vaak naar de Melkweg, is tog vaak Paradiso, laatste concertje was... ppfffff All Time Low miss.. of miss tog nog wat daarna. Een echt vaste stek heb ik hier eigenlijk niet. We hebben zicht op het podium, lekker de ruimte en dicht bij de bar dus we blijven hier maar staan. Gelijk een mooi moment om het toegestroomde publiek van vanaaf eens nader te bekijken. Ondanks de grote berg MacD bij de ingang zie ik tog over het algemeen mensen tussen de leeftijd van 20 - 35. Het eerste voorprogramma, Nina Nesbith, hebben we gemist, maar van Passenger kunnen we nog wel een aantal nummertjes meepakken. Wat eigenlijk, na zijn eigenaardige aparte stem, gelijk opvalt is hoe opgepept het publiek is en hoe goed de sfeer er al inzit. Op de vraag of hij dan ook ngo een keertje terug moet komen, wordt dan ook zeer enthousiast gereageerd! Het gefluit, gewoehoe en geschreeuw is niet van de lucht. En vriendin die mee is, vind hem wel wat weghebben van een kruising tussen James Blunt en Guus Meeuwis, voeg ik dan nog een vleugje folk aan toe en dan ben je er wel denk ik. Ga hem zeker nog wel ff checken, want het geen wat ik nog van hem hoor, heeft mijn interesse zeker aangewakkerd. Vol overgave bespeelt hij zijn gitaar en gaat hij lekker te keer door de microfoon. De interactie en de bereidwilligheid van het publiek is ook wel iets wat al gelijk erg opvalt. "Thank u so much!! Cheers" klinkt er om iets over half 10 door de zaal. Ben ergens wel blij dat we maar 2 nummers van hem hebben gezien. Het was zeker niet slecht, eigenlijk best wel goed. Lekkere melodietjes, lekker uptempo, ja dat zat allemaal wel goed. Maar ik vond de interactie enzo eigenlijk wle een beetje to much. Publiek al mee laten zingen en zo bij het optreden betrekken vind ik zelf meer iets voor de hoofact van de aaf. Maar eerlijk is eerlijk moet ik wel bekennen dat hij zeker wel aan de verwachtingen van een goed voorprogramma voldoet; De sfeer zit er echt al opperbest in!! Na nog een laatste applaus verlaat hij dan eindelijk het podium. " U were f***ing incredible!"
Tijdens het wachten op Edje wordt als 1e nummer het nummer "Skinny Love" van Birdy gedraaid en ik besluit toch maar even om een stukje de trap op te lopen om een beter overzicht van de zaal te verkrijgen. Ik hoor tch echt heel veel tienerstemmetjes meezingen en eenmaal boven aangekomen zie ik waar de alle verantwoordelijk van de berg MacD voor de deur zich verstopt hebben. De voorste helft van de zaal blijkt uit jongere meisje te bestaan en ik moet mijn leeftijdsgrens van vanaaf tog even bestellen naar hhmmm 16. Als de techneuten van de Melkweg het geluid even wegdraait, blijft de tekst gewoon doorgaan. Na nog een paar nummertjes duurt het de "MacD-generatie" allemaal net ff te lang en ze beginnen Ed's naam te scanderen. De inspanningen worden eigenlijk al vrij snel beloond, want een kwartier na het vertrek van Passenger worden de muziek en de lichten al volledig gedoofd!
Onder luid applaus en gefluit van het dol enthousiaste publiek betreedt Ed met een gitaar zijn plaats te midden van het podium in, omringt door de opgestelde verlichting een achter hem een pyramide van beeldschermen. Terwijl het publiek zo goed als helemaal stil wordt, begint Edje aan zijn 1e nummer van de avond, "Give Me Love" en de eerste indruk van zijn stem live klinkt erg goed. Het publiek laat zich tijdens dit nummer ook al gelijk horen, al is het wel vooral het voorste gedeelte van de zaal die al gelijk vanaf nummertje 1 meezingt. Deze lekkere ontspannen opener wordt begeleidt door blauwe lichtstralen die van scherm naar scherm schieten en Edje is een een rood licht gezet. Het 1e nummer wordt langzaam naar een climax gebracht en het publiek geniet al met volle teugen, de sfeer zit er vanaf het eerste moment goed in. De zaal ontploft dan ook bijna als Edje "A'dam How're u doing?" en hij vraagt voor de 1e keer of het publiek hem bij wil staan bij de rest van het nummer. De zaal wordt gelijk al in 2-n gedeeld en links en rechts krijgen dezelfde opdracht, alleen in verschillende toonhoogtes. Het belangrijkste is dat de zaal gewoon door blijft gaan, ongeacht wat Edje doet of zingt. Het publiek geeft er grotendeels gehoor aan en lijkt dit ook vol te houden. Edje begint er doorheen te zingen en krijgt, het nog steeds 1e nummer van de aaf, nog een echt slotaccoordje. Het klinkt wel leuk en de inspanningen en handgeklap van het publiek worden beloond door een hartje boven Eds hoofd, gevormd met zijn duimen en wijsvingers. Als het nummer dan eindelijk echt ten einde is gebracht, ontploft de zaal helemaal voor een 1e keer! Persoonlijk vond ik dit 1e nummer wel wat lang, we zijn immers een krap kwartiertje verder en als het publiek bij lek nummer zo betrokken wordt, kan het wle eens een latertje worden vanaaf. We gaan het beleven, maar gezien het 1e nr, zal de zaal Ed nog vaak bij mogen staan bij zijn nummers. Het vanavond zijn allerlaatste optreden van zijn tour. "Your job is to be entertained and it's my job to entertain u!!" En in sneltreinvaart, zoals hij dta ook in sommige van zijn nummers kan doen, knalt hij even de regels en wat precies de bedoeling van de aaf is eruit om af te sluiten met: "We've an agreement??" Aan de reactie van de zaal te horen, denk ik dat het laatste wel het geval is.
Na deze spraakwaterval is het weer tijd voor waar iedereen tog voor gekomen is; Muziek. Aan het begin van het volgende nummer neemt hij plaats achter een 2 microfoon en begint te beatboxen. Via deze microfoon neemt hij een loopje op van wat hij net gebeatboxd heeft en draait weer naar de andere microfoon. Als zijn loopje loopt, begint hij lekker ritmisch mee te spelen op zijn gitaar. Een zeer enthousiaste reactie van het publiek volgt als ze er het nummer "Grade 8" in herkennen, een iets meer uptempo nummer van zijn album. Het goede sfeertje wordt kracht bijgezet door rood geel licht over het podium en op de videoschermen, achter hem, worden beelden van een clip vertoond. Het publiek begint uit zich zelf mee te klappen en als de snelheid van de tekst langzaam steeds meer opgevoerd wordt, wordt het publiek ook steeds enthousiaster, zeg maar gewoon lichtelijk gek. Ed peilt na dit nummer de stemming nog maar eens, maar zelfs een blind/dove voelt nog wel aan dat die er goed in zit. na een kleine introductie en een "If u know this song, sing along!! If not, just pretend!" wordt "U.N.I." ingezet. In het begin kan het publiek hem nog wel bijhouden kwa zang, maar als we bij het 2e couplet beland zijn, haakt bijna iedereen wel af. Op zijn CD gaat het snel, maar live doet hij er kennelijk nog een schepje boven op en hij knalt de tekst er razendsnel uit!! Is het rap of is het heel snel zingen.. Ik weet het niet, maar het klinkt wel erg goed en ook goed verstaanbaar! De delen van het nummer die wel mee te zingen zijn, worden dan ook uit volle borst mee gezongen door vooral het voorste gedeelte van de zaal. Het volgende nummer is een ouder nummer, wat hij vroeger altijd ten gehore bracht met een koor. Aangezien er vanaaf geen koor aanwezig, behalve de zaal, mogen die dus voor koor spelen. Na weer uitgelegd te hebben wat precies de bedoeling is, eindigt hij weer met "We've an agreement??" Na nog een "Can I hear a hell yeah??" en "Can I hear an hallalua??" mag het publiek een loopje inzingen en als alles naar Eds zin is, wordt er eindelijk begonnen met het nummer. Het nummer ligt aardig in nlijn met de muziek die op zijn cd staat en het feit dat het publiek op hun eigen ingezongen loopje meezingt is ook wel leuk, maar het was tog wel weer allemaal een beetje langdradig. Gaanderweg ebt de zang van het publiek tog wel een beetje weg, gelukkgi is er nog hun loopje ;), maar laten zeker wel weer van zich horen als er aan het eind van het nummer geklapt dient te worden.
Na een aantal nummers van zijn eigen cd is het tijd voor een 1e cover de aaf, een acapella versie van een nummer van Jamie Woon. Ben wel bekend met Jamies muziek, heb hem ook live meegemaakt tijdens Pitch Festival, dus dat beloofd een lekker ontspannen nummertje te worden. Na enkele "Ssshhhttt" geluiden daalt het volume van de zaal tot bijna een nulpunt. Een lege beker hoor je verderop in de zaal over de grond rollen. Onder een heel vaag een zweverig blauw licht wordt een een zeer ontspannen sfeertje op het podium gecreeerd en de stem van Ed leent zich ook wel erg goed voor het nummer. Niet alleen ik kan doit waarderen want aan het einde klinkt er een gigantisch applaus! Erg vet nummer!! Ook bij het volgende nummer klinken er eerst een aantal "Ssshhhttt" geluiden door de zaal. Het nummer "Small Bump" gaat over een vriend die zijn kindje veels te vroeg verloor. Ook als hij aan het nummer hoor je nog steeds mensen andere mensen corrigeren dat ze stil moeten zijn. Als eindelijk iedereen er gehoor aan geeft en het steeds stiller en stiller wordt in de zaal heerst er een intiem sfeertje bij dit tog wel gevoelige nummer. Wederom een goed optreden en een dito response. Tijdens de intro van het volgende nummer, een cover van een bandje die Ed heel goed vind, komt er ineens een niet helemaal goed worden tiener voorbij, ondersteund door 2 tienermeisjes. Zeker niet genoeg MacD gegeten denk ik bij mezelf. De cover die hij ten gehore brengt is wel echt en lekker nummer en baal wel een beetje dat we niet helemaal mee hebben gekregen van welk bandje het orgineel is. Voor het volgende nummer probeert Ed een festival sfeertje te creeeren. hij vertelt dat hij vroeger ook veel naar festivals is geweest en het is tijd voor "Hug a stranger. Keep an arm around the person next to u, get your sweat in them and sing if u know this song!!" Vooral het voorste gedeelte van de zaal laat weer horen dat ook de tekst van "This" in hun koppies zitten, want er wordt weer lekker meegezongen. Voor de mensen met wie ik ben, is het allemaal wel een beetje te veel van t goede, maar de sfeer is nog steeds opperbest.
Eindelijk eens geen ellelange introductie voor de volgende nummers en "It's time to get funky" en na nog een gezamelijke "oww hell yeah" wordt "Drunk" ingezet. Het knalt vanaf het begin af aan en er wordt weer lekker meegezongen. Het optreden wordt belicht met eerst groen spotje waar later ook groen zich mee gaat bemoeien. Op het scherm zie je om de titel van het nummer een paar oldskool snake slangen over de schermen bewegen. Na dit heerlijke nummer wordt er gelijk doorgegaan met het volgende nummer "The City". Even een klein sprongetje maken ;) na nog een aantal nummers, waarbij Ed ook weer het publiek bij heeft betrokken wordt het voorprogramma "Passeneger" uitgebreid bedankt. Ed heeft met Passenger down under getourd en Passenger heeft Ed bijgestaan op zijn tour. Passenger wordt weer op het podium geroepen en ze spelen samen nog 2 nummers, waarvan o.a. het nummer "Caravan" wat van Passenger is. Dat nummer klinkt tog ook wel weer errug lekker en mijn nieuwsgierigheid is naar hem is weer een beetje gegroeid. Ondertussen klieken er om ons heen al wat ongeduldig worden ouders van de MacD generatie samen. "Givone it up for Passenger" en onder een luid applaus verlaat Passenger het podium weer. "I've some bad news... and some goed news. The bad news is that this is the last song. The good news is that I'll leave the podium, you'll all clap and I come back to the stage."
Zou dan eindelijk het nummer komen waar iedereen eigenlijk de hele avond al op staat te wachten. Nog een laatste keer wordt de zaal in 2-n gedeeld en krijgt elke helft weer een opdracht en het klinkt wel weer leuk, maar tot onze grote teleurstelling is het "Lego House" en niet het nummer wat we verwachten. Het is inmiddels 23:15 en we beginnen er, net al de ongeduldige ouders om ons heen, wel een beetje klaar mee te raken. Ed heeft het podium verlaten en het klappen om fluiten om Ed's toegift kan beginnen. zacht aanzwellend "We want more" wint steeds meer kracht aan volume en na eenn ruime minuut klinkt er ineens weer gezang van het volledig donkere podium. Bij elke uitbundige reactie van het publiek tijdens dit muzikale intro maant Ed de zaal nog even tot stilte. Armen mogen er wel heen en weer gezwaaid worden en dan is eindelijk het lang verwachte moment daar als de tonen van zijn bekendste nummer hoorbaar zijn. Hysterisch gegil klinkt er en ontelbare telefoons worden er tevoorschijn getoverd en er wordt nog een laatste maal flink meegezongen! Een mooie afsluiter, maar toch had ik er ergens wel meer van verwacht. Terwijl Ed nog met het nummer bezig is, banen we ons een weg door de nog groter geworden horde ongeduldige, maar nu ook wel lichtelijk bezorgde, ouders en verlaten we de Paradiso.
Als we naar de parkeergarage lopen, heb ik eigenlijk wel een dubbel gevoel aan het optreden over gehouden. Hij is live wel erg goed en klinkt zeker minstens net zo goed als op zijn cd. Vooral de gedeeltes waar hij razend snel de tekst uit zijn mond knalde waren erg indrukwekkend. Maar ik vond het persoonlijk allemaal wel een beetje te langdradig. Oke.. met het publiek bij het optreden betrekken is niets mis, maar om het bij bijna nummer te doen, is voor mij gewoon te veel van het goede. Net als bijvoorbeeld het eerste nummer van de avond. Je wil jezelf natuurlijk gelijk laten zien tijdens je opening van de aaf, maar een openingsnummer van bijna een kwartier vind ik gewoon een beetje te lang. Op zich nog niet zo erg, maar het hele concert duurde, voor mij persoonlijk, gewoon een beetje te lang. De hele aaf op "het" nummer staan wachten en toen het moment supreme dan eindelijk daar was, viel het uiteindelijk tog wel een beetje tegen. Ik wijd dit alles maar aan het feit dat dit z'n laatste optreden van z'n tour was en hij nog een keertje helemaal los wou gaan. Als ik hem weer een keer op de concertagenda's zie verschijnen, check ik eerst maar ff of het niet weer z'n laatse optreden van z'n tour is.. Is dat het geval.... dan sla ik hem denk ik maar over. If not.. then we maybe have an agreement! Als we al onze zakken bij de betaalautomaat binnenste buiten hebben gekeerd, blijken we 0,60 tekort te hebben.. f***.. Dus nog even een special thanks aan die vriendelijke meneer die achter ons stond en de ontbrekende eurocentjes aan ons gaf.
Next Stop - Mayer Hawthorne.
De Britse singer-songwriter Ed Sheeran brak afgelopen zomer door met ‘The A Team’. Hij maakt prachtig breekbaar luisterliedjes.
Het debuutalbum ‘+’ van de slechts twintigjarige Ed Sheeran kwam in september binnen op 1 in de UK Albums Chart. De hitsingles ‘The A Team’ en ‘I Don’t Need You’ werden al eerder uitgebracht. Op het Crossing Border festival werd hij geroemd om zijn ritmische manier van zingen, charme en woordgrapjes. Hij is absoluut de meest veelbelovende artiest van dit jaar!
*Wegens overweldigende aandacht is dit concert verplaatst naar The Max.
donderdag 1 maart 2012
Zondag 19 februari Tivoli de Oude Gracht; Gotye
Iets voor half negen rij draai ik de Mariaplaats op en iets over half negen loop ik over de Oude Gracht richting de Tivoli. Toch wel lekker om weer even normale muziek te horen na de Hoempapamuziek die ik de hele middag heb gehoord tijdens de carnalavaloptocht in het tot Knopengein omgetoverde Montfoort. In de gang bij de Tivoli sluit ik aan in een zeer korte rij en ook mijn jas heb ik zo opgehangen. Spot hier zowaar nog een Pipi Langwous haha ook hier dus nog een carnavalsganger aanwezig. Als ik de zaal in loop is deze al zo goed als helemaal gevuld en wordt mijn aandacht eigenlijk gelijk gegrepen door de fraaie damesstem die door de zaal galmt. Gabrielle Aplin, een schattige dame, die helemaal in een hoek van het podium is gesitueerd. Ik ga snel boven even een drankie scoren en loop via het balkon richting mijn vaste stekkie. Als ik daar aangekomen ben, heeft Gabrielle net het podium verlaten. op basis van de 2 minuten die ik heb gehoord en de enthousiaste reactie van het publiek, baal ik wel dat ik niet ff iets eerder richting de Tivoli ben gegaan. Zeker nog even checken in de toekomst, klonk veelbelovend! Het wachten op Gotye gaat beginnen en dit is een mooi moment om de het publiek van vanaaf eens nader onder de loep te nemen. De uitverkochte zaal bevat vanaaf voornamelijk publiek van een jaar of 20 tot 35, met meer uitschieters naar boven dan naar beneden. En voordat ik er erg in heb, staan er alweer 2 van die uitschieters pal voor mijn neus. Zal ook eens een keer niet zo zijn! Een stukje opgeschoven, valt mijn oog op het podium waar in het midden in een 3kwart circel verschillend drums, trommels en andere apparatuur opgesteld staan. Bij het testen van alles wat er op het podium is opgesteld, valt ook het mega scherm op, dat als achtergrond zal fungeren. Ben razend benieuwd naar wat ik vanavond weer voorgeschoteld krijg, dus wat mij betreft mag de show beginnen!
Om 21:15 worden onder luid applaus de lichten gedoofd en nemen 4 bandleden en hun plek in op het podium. De eenmansband krijgt kennelijk hulp van een aantal andere muzikanten. Als ook Wouter zijn plek heeft ingenomen wordt er gelijk afgetrapt met "Eyes Wide Open". De eerste klanken klinken errug goed en veelbelovend voor de rest van de avond. Zijn stem klinkt erg lekker en minstens net zo goed als op zijn album. Een goede opener van de avond, het is een lekker uptempo indie rock nummer en de beelden op de achtergrond dragen al gelijk bij aan het optreden. Het 1e nummer wordt heerlijk onthaald, de sfeer zit er gelijk lekker in. Het volgende nummer begint opzwepend, maar dit veranderd al snel in lekker zweverige ontspannen muziek. Dit nummer, wat volgens mij niet op de cd staat, wordt bijgestaan door het vervliegen van rook van sigaretten op de achtergrond. Aan het eind van dit nummer klinken er ook gelijk een eerste "woehoo" en "yeaahh" door de zaal. Wouter besluit om nog even door te jammen en zet even een solo neer die echt een genot voor mijn oortjes is! Zijn performance wordt kracht bijgezet door af en toe een stoot van de stroboscoop verlichting op het gespeelde ritme! Het volgende nummer heb ik de dag voor het concert nog even op FB gepost. Op het scherm wordt toevalligerwijs ook nog precies dezelfde, geanimeerde, clip vertoont als bij de post die ik geplaatst had. Ook "Easy Way Out" is een van de rocky nummers van "Making Mirrors"de toon van de avond is iig gelijk gezet!! Heerlijk begin van deze avond!!
Na dit goede begin is het tijd voor een 1e praatje van de aaf. "Thank u. Hello Utregt!! How many aussies are there??" aan de reacties uit het publiek blijken het er 2 te zijn, waarschijnlijk 2 carnavalsgangers ;), en Wouter gaat ook zijn best doen om het publiek in het Nederlands toe te spreken. Maar ik weet niet wat dat is met Belgische/ Engelstalige artiesten. Het is mij al vaker opgevallen dat ze goed te verstaan zijn als ze Engels lullen. Hard en gewoon goed verstaanbaar, maar zodra ze dan op Belgisch overschakelen dan kan je ze ineens niet meer verstaan. Ineens daalt het volume dan tot bijna fluisterend lijkt het wel. Gelukkig zijn er met o.a. Selah Sue ook uitzonderingen :) Nog niet al te snel conclusies trekken dus ;) met gezamelijk vinger geknip van de hele "band" wordt "Smoke and Mirrors" ingezet en elke keer als ik dit nummer hoor, moet ik eigenlijk gelijk aan een nummer van de Gorrilaz denken. Lekker ontspannen. Het is jammer dat de zaal toch weer niet volledig stil is tijdens de meeste nummers en het valt tog wel weer op dat het wel weer vooral de "ouderen" zijn waarvan de lippen niet stil staan. Gaandeweg het nummer wordt er naar een heerlijke climax gespeeld. Wederom een top optreden! Voor het volgende nummer blijkt een van de vele opgestelde instrumenten toch niet helemaal goed aangesloten en een van de technici verschijnt ten tonele om het een en ander te checken. Dit moment wordt weer gebruikt om een volgend bandlid aan het publiek voor te stellen. Als de defect verholpen is en het om en stem vervormer bleek te gaan is het wel gelijk duidelijk dat "State Of Mind" het volgende nummer is. Er staat immers maar 1 nummer op de cd waarin een stem vervormer wordt gebruikt ;) Het podium vult zich met rook, op het scherm zie je het beeld van vervliegende sigaretten rook en de zaal vibreert werkelijk op zijn grondvesten van het langzame basgedreun. Erg vet en gewoon ff een lekker gevoel ;) Aan het eind van het nummer, als er weer een verdiend applaus door de zaal gaat, wordt er nog even een bandlid voorgesteld en zoeken de bandleden een plek rond Wouter. Rechts van hem komen er 3 vlak naast elkaar te staan en de andere staat dicht achter, iets meer links, hem. Weet niet precies om welk nummer het gaat, maar het wordt iig lekker ritmisch opgebouwd. Elk bandlid hanteert een van de in de circel opgestelde instrumenten en Wouter haakt na een minuutje bij hun in. Ook het publiek gaat zich met het optreden bemoeien en begint lekker mee te klappen.
Terwijl Wouter het publiek weer even toespreekt, zoeken alle bandleden weer hun eigen plekkie op. "Thank you for coming to the show!". Bij het volgende nummer zie ik de iedereen om mij heen harmonieus en ontspannen hun hoofd op de muziek bewegen. "Don't Worry, We'll Be Watching You" is ook precies zijn lekker ontspannen nummer en ik betrap mezelf erop dat ik eigenlijk precies hetzelfde aan het doen ben ;) en eerlijk kan dat ook bijna niet anders bij dit nummer. Na de laatste noot van het nummer duurt het dan ook een seconde of 3 voordat het publiek uit hun trance ontwaakt en de band op een grandioos applaus trakteert. Bij het volgende behoort weer een kleine introductie, maar doordta hij Belgisch lult, krijg ik er niet zo heel veel van mij. Totdat ik de naam "Kimbra" hoor vallen en de stukjes op hun plek vallen. Een poging om een Kimbra uit het publiek te halen om haar te vervangen tijdens "Somebody That I Used To Know". In het publiek meld zich geen wannabe Kimbra vrijwillig aan, dus het lijkt Wouter een goed idee dat alle dames uit het publiek deze taak op zich nemen. Ben benieuwd, laat die eerste bekende en aanstekelijk noten maar horen. Op voorhand dacht ik dat ik wel een beetje klaar was met dit nummer, maar het tegendeel wordt eigenlijk al vrij snel bewezen! En als de dames dan ook echt met z'n allen de tekst van Kimbra voor hun rekening nemen.. oi oi oi kippenvel!! Van top tot teen!! Wat klinkt dit heerlijk zeg, echt genieten. Iedereen zijn zicht wordt belemmerd door ontelbare mobiele telefoons; Dus als je dit kippenvelmomentje nog even terug wil zien, verwijs ik je naar YouTube! Terwijl iedereen zijn waardering laat blijken, hoor ik iemand achter mij "Heel bijzonder" zeggen en ik deel die mening voor de volle 100%!! Niet gedacht, maar waarschijnlijk toch het Hoogtepuntje van de avond!!
Voor het volgende nummer wordt nog 1 keer de medewerking van de zaal gevraagd. De mannen en dames mogen apart van elkaar acteren, maar waar de mannen het begin missen, haken de dames vast in. Na "Save Me" en nog een heerlijk ontspannen nummer, wordt een van Wouter z'n drumpads vervangen door een old skool klokkenspel. "Als jullie voor 1 nummer helemaal stil gaan zijn, moet het wel voor deze zijn" klinkt het zachtjes met een Belgisch accent ;) Ik ben inmiddels naar de andere kant van de zaal gelopen en sta vlakbij de klapdeuren. Het concert loopt zo langzaamaan tegen het einde. De subtiele klanken van het klokkenspel worden eigenlijk alleen maar verstoord door best wel irritant gezoem van de ventilatoren. Het publiek geeft goed gehoor aan Wouters oproep en je hoort zelfs ergens een paar euries over de grond rollen. Dit heerlijke ontspannen nummer wordt bijgestaan door een geannimeerde clip op het scherm. aan het eind van het nummer verlaten Wouter en de andere bandleden na een krap uurtje onder luid applaus het podium. Het publiek blijft lekker klappen en fluiten, maar het duurt toch even voordat ze weer op het podium verschijnen. Maar uiteindelijk worden de inspanningen van het publiek beloond. Na zo'n rustig laatste nummer en nog een paar niet gespeelde nummers van zijn cd verwacht ik nog wel het een en ander. "Meer??" vraagt Wouter als hij het podium weer oploopt en mij vermoeden wordt bevestigd. Na het swingende "In Your Light" volgt er met "I Feel Better" nog een knallend slotstuk van een zeer geslaagde avond!! "Thank you!! Tot de volgende keer"
Als ik rond 22:30 de Oude Gracht oploop richting auto overheerst er een zeer tevreden en voldaan gevoel. "Making Mirrors" had ik vorig jaar toch eigenlijk wel iets te vaak geluisterd en ook toen ik hem een paar weken geleden weer een plekkie op mijn phone gunde, was ik hem best wel snel weer zat. Vooral de eerste 7 nummers van de cd had ik iets te vaak gehoord, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik het album inmiddels alweer bijna elke dag geluisterd heb. Ben ook wel nieuwsgierig geworden naar zijn eerder uitgebrachte albums. De hele show was goed in elkaar gezet en op het kleine defect na was het verder een goed lopend geheel. Wouter heeft een lekker stemgeluid en het was heerlijk om hem los te zien gaan op de verschillende instrumenten. Vooral het scherm was voor de verandering eens een leuke afwisseling en heb het "missen" van de verlichting eigenlijk niet gemist. De vertoonde beelden droegen zeker bij aan de sfeer van de hele avond en ik werd er bij tijd en wijlen eigenlijk wel aardig in gezogen. Ook het publiek heeft zich goed vermaakt en ging na elke nummer redelijk los met applaudiseren, fluiten en joelen! Na hetgeen wat ik vanavond gezien heb, zou ik het absoluut niet erg vinden als Gotye op de line up van LowLands verschijnt!! Of anders gezegd.... Ik HOOP dat Gotye op Lowlands staat!!! Zeker een aanradertje om hem dan ff mee te pakken!
Next Stop - Ed Sheeran
Om 21:15 worden onder luid applaus de lichten gedoofd en nemen 4 bandleden en hun plek in op het podium. De eenmansband krijgt kennelijk hulp van een aantal andere muzikanten. Als ook Wouter zijn plek heeft ingenomen wordt er gelijk afgetrapt met "Eyes Wide Open". De eerste klanken klinken errug goed en veelbelovend voor de rest van de avond. Zijn stem klinkt erg lekker en minstens net zo goed als op zijn album. Een goede opener van de avond, het is een lekker uptempo indie rock nummer en de beelden op de achtergrond dragen al gelijk bij aan het optreden. Het 1e nummer wordt heerlijk onthaald, de sfeer zit er gelijk lekker in. Het volgende nummer begint opzwepend, maar dit veranderd al snel in lekker zweverige ontspannen muziek. Dit nummer, wat volgens mij niet op de cd staat, wordt bijgestaan door het vervliegen van rook van sigaretten op de achtergrond. Aan het eind van dit nummer klinken er ook gelijk een eerste "woehoo" en "yeaahh" door de zaal. Wouter besluit om nog even door te jammen en zet even een solo neer die echt een genot voor mijn oortjes is! Zijn performance wordt kracht bijgezet door af en toe een stoot van de stroboscoop verlichting op het gespeelde ritme! Het volgende nummer heb ik de dag voor het concert nog even op FB gepost. Op het scherm wordt toevalligerwijs ook nog precies dezelfde, geanimeerde, clip vertoont als bij de post die ik geplaatst had. Ook "Easy Way Out" is een van de rocky nummers van "Making Mirrors"de toon van de avond is iig gelijk gezet!! Heerlijk begin van deze avond!!
Na dit goede begin is het tijd voor een 1e praatje van de aaf. "Thank u. Hello Utregt!! How many aussies are there??" aan de reacties uit het publiek blijken het er 2 te zijn, waarschijnlijk 2 carnavalsgangers ;), en Wouter gaat ook zijn best doen om het publiek in het Nederlands toe te spreken. Maar ik weet niet wat dat is met Belgische/ Engelstalige artiesten. Het is mij al vaker opgevallen dat ze goed te verstaan zijn als ze Engels lullen. Hard en gewoon goed verstaanbaar, maar zodra ze dan op Belgisch overschakelen dan kan je ze ineens niet meer verstaan. Ineens daalt het volume dan tot bijna fluisterend lijkt het wel. Gelukkig zijn er met o.a. Selah Sue ook uitzonderingen :) Nog niet al te snel conclusies trekken dus ;) met gezamelijk vinger geknip van de hele "band" wordt "Smoke and Mirrors" ingezet en elke keer als ik dit nummer hoor, moet ik eigenlijk gelijk aan een nummer van de Gorrilaz denken. Lekker ontspannen. Het is jammer dat de zaal toch weer niet volledig stil is tijdens de meeste nummers en het valt tog wel weer op dat het wel weer vooral de "ouderen" zijn waarvan de lippen niet stil staan. Gaandeweg het nummer wordt er naar een heerlijke climax gespeeld. Wederom een top optreden! Voor het volgende nummer blijkt een van de vele opgestelde instrumenten toch niet helemaal goed aangesloten en een van de technici verschijnt ten tonele om het een en ander te checken. Dit moment wordt weer gebruikt om een volgend bandlid aan het publiek voor te stellen. Als de defect verholpen is en het om en stem vervormer bleek te gaan is het wel gelijk duidelijk dat "State Of Mind" het volgende nummer is. Er staat immers maar 1 nummer op de cd waarin een stem vervormer wordt gebruikt ;) Het podium vult zich met rook, op het scherm zie je het beeld van vervliegende sigaretten rook en de zaal vibreert werkelijk op zijn grondvesten van het langzame basgedreun. Erg vet en gewoon ff een lekker gevoel ;) Aan het eind van het nummer, als er weer een verdiend applaus door de zaal gaat, wordt er nog even een bandlid voorgesteld en zoeken de bandleden een plek rond Wouter. Rechts van hem komen er 3 vlak naast elkaar te staan en de andere staat dicht achter, iets meer links, hem. Weet niet precies om welk nummer het gaat, maar het wordt iig lekker ritmisch opgebouwd. Elk bandlid hanteert een van de in de circel opgestelde instrumenten en Wouter haakt na een minuutje bij hun in. Ook het publiek gaat zich met het optreden bemoeien en begint lekker mee te klappen.
Terwijl Wouter het publiek weer even toespreekt, zoeken alle bandleden weer hun eigen plekkie op. "Thank you for coming to the show!". Bij het volgende nummer zie ik de iedereen om mij heen harmonieus en ontspannen hun hoofd op de muziek bewegen. "Don't Worry, We'll Be Watching You" is ook precies zijn lekker ontspannen nummer en ik betrap mezelf erop dat ik eigenlijk precies hetzelfde aan het doen ben ;) en eerlijk kan dat ook bijna niet anders bij dit nummer. Na de laatste noot van het nummer duurt het dan ook een seconde of 3 voordat het publiek uit hun trance ontwaakt en de band op een grandioos applaus trakteert. Bij het volgende behoort weer een kleine introductie, maar doordta hij Belgisch lult, krijg ik er niet zo heel veel van mij. Totdat ik de naam "Kimbra" hoor vallen en de stukjes op hun plek vallen. Een poging om een Kimbra uit het publiek te halen om haar te vervangen tijdens "Somebody That I Used To Know". In het publiek meld zich geen wannabe Kimbra vrijwillig aan, dus het lijkt Wouter een goed idee dat alle dames uit het publiek deze taak op zich nemen. Ben benieuwd, laat die eerste bekende en aanstekelijk noten maar horen. Op voorhand dacht ik dat ik wel een beetje klaar was met dit nummer, maar het tegendeel wordt eigenlijk al vrij snel bewezen! En als de dames dan ook echt met z'n allen de tekst van Kimbra voor hun rekening nemen.. oi oi oi kippenvel!! Van top tot teen!! Wat klinkt dit heerlijk zeg, echt genieten. Iedereen zijn zicht wordt belemmerd door ontelbare mobiele telefoons; Dus als je dit kippenvelmomentje nog even terug wil zien, verwijs ik je naar YouTube! Terwijl iedereen zijn waardering laat blijken, hoor ik iemand achter mij "Heel bijzonder" zeggen en ik deel die mening voor de volle 100%!! Niet gedacht, maar waarschijnlijk toch het Hoogtepuntje van de avond!!
Voor het volgende nummer wordt nog 1 keer de medewerking van de zaal gevraagd. De mannen en dames mogen apart van elkaar acteren, maar waar de mannen het begin missen, haken de dames vast in. Na "Save Me" en nog een heerlijk ontspannen nummer, wordt een van Wouter z'n drumpads vervangen door een old skool klokkenspel. "Als jullie voor 1 nummer helemaal stil gaan zijn, moet het wel voor deze zijn" klinkt het zachtjes met een Belgisch accent ;) Ik ben inmiddels naar de andere kant van de zaal gelopen en sta vlakbij de klapdeuren. Het concert loopt zo langzaamaan tegen het einde. De subtiele klanken van het klokkenspel worden eigenlijk alleen maar verstoord door best wel irritant gezoem van de ventilatoren. Het publiek geeft goed gehoor aan Wouters oproep en je hoort zelfs ergens een paar euries over de grond rollen. Dit heerlijke ontspannen nummer wordt bijgestaan door een geannimeerde clip op het scherm. aan het eind van het nummer verlaten Wouter en de andere bandleden na een krap uurtje onder luid applaus het podium. Het publiek blijft lekker klappen en fluiten, maar het duurt toch even voordat ze weer op het podium verschijnen. Maar uiteindelijk worden de inspanningen van het publiek beloond. Na zo'n rustig laatste nummer en nog een paar niet gespeelde nummers van zijn cd verwacht ik nog wel het een en ander. "Meer??" vraagt Wouter als hij het podium weer oploopt en mij vermoeden wordt bevestigd. Na het swingende "In Your Light" volgt er met "I Feel Better" nog een knallend slotstuk van een zeer geslaagde avond!! "Thank you!! Tot de volgende keer"
Als ik rond 22:30 de Oude Gracht oploop richting auto overheerst er een zeer tevreden en voldaan gevoel. "Making Mirrors" had ik vorig jaar toch eigenlijk wel iets te vaak geluisterd en ook toen ik hem een paar weken geleden weer een plekkie op mijn phone gunde, was ik hem best wel snel weer zat. Vooral de eerste 7 nummers van de cd had ik iets te vaak gehoord, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik het album inmiddels alweer bijna elke dag geluisterd heb. Ben ook wel nieuwsgierig geworden naar zijn eerder uitgebrachte albums. De hele show was goed in elkaar gezet en op het kleine defect na was het verder een goed lopend geheel. Wouter heeft een lekker stemgeluid en het was heerlijk om hem los te zien gaan op de verschillende instrumenten. Vooral het scherm was voor de verandering eens een leuke afwisseling en heb het "missen" van de verlichting eigenlijk niet gemist. De vertoonde beelden droegen zeker bij aan de sfeer van de hele avond en ik werd er bij tijd en wijlen eigenlijk wel aardig in gezogen. Ook het publiek heeft zich goed vermaakt en ging na elke nummer redelijk los met applaudiseren, fluiten en joelen! Na hetgeen wat ik vanavond gezien heb, zou ik het absoluut niet erg vinden als Gotye op de line up van LowLands verschijnt!! Of anders gezegd.... Ik HOOP dat Gotye op Lowlands staat!!! Zeker een aanradertje om hem dan ff mee te pakken!
Next Stop - Ed Sheeran
Kwam voor het eerst in aanraking met Gotye via het bijna altijd informatieve FB. Tussen een post dat iemand zijn voordeur uitstapt om vervolgend een minuut later iedereen te laten weten dat hij z'n autosleutels vergeten is, spot ik ineens een artiest die ik nog niet ken. Gotye dus en het nummer wat er bij stond kent iedereen inmiddels wel denk ik. "Somebody That I Used To Know" heeft immers zo'n karakteristiek en aanstekelijk begin dat bij de meeste mensen na het horen van de 1e 3 noten het liedje gelijk voor d erest van de dag in hun kop hebben zitten. Vrij kort na deze 1e kennismaking met Gotye, zag ik ineens op FB verschijnen dat hij in verschillende zalen door Nedelrand een concertje komt geven, waaronder gelukkig ook de Tivoli. Na het horen van "Somebody", twijfelde ik eigenlijk geen moment. Als hij komt, ga ik er heen, simple as that. Was dus ook zeer in mijn nopjes toen hij ook daadwerkelijk op de agenda's verscheen. Toen de de kaartverkoop van start ging, zorgde ik er dus voor dat ik om 10:00 bij De Tivoli naar binnen liep. Zo relaxed dat ik er praktisch naast naast werk!! als mijn collega's mij langs zien rennen en mij horen roepen: "Ben ff naar de buren" weten zij al hoe laat het is ;) Na een glimlach van herkenning vroeg de verkoopster:"En waar kan ik je deze keer blij mee maken??" Na de aankoop van het kaartje wordt het wel eens tijd om mezeld maar eens in Gotye te verdiepen. Gotye bestaat uit welgeteld 1 man, is dus eigenlijk een australische "eenmansband" en de man die achter de naam en band schuilgaat is de van oorsprong in Belgie geboren Wouter de Backer. Al op 2 jarige leeftijd verhuisde hij naar naar Australie, waar deze singer-songwriter tegenwoordig ook deel uitmaakt van de indie-rockband "The Basics" Met zijn soloproject "Gotye" brengt Wouter met "Making Mirrors" alweer zijn 3e album op de markt. Het nummer "Lernalilgivinalovin" van het in 2006 uitgebrachte album "Liek Draw Blood"kwam in Nederland niet verder dan de 2e plaats in de Tip Parade. In 2003 was er al het debuutalbum "Boardface". In Australie heeft hij inmiddels al diverse popprijzen en award in ontvangst mogen nemen en de kritieken zijn lovend. Naast de groostet hit van het album "Somebody That I Used To Know"staat het album ook vol met met andere heerlijke en zeer gevarieerde nummers. Funky, avant-garde, mysterieus, ballads, je vind het allemaal op "Making Mirrors". na het album een aantal keer beluisterd te hebben, heb ik absoluut geen spijt van de aankoop van mijn kaartje, wat ik eigenlijk nooti heb ;) en het lange wachten op zondag 19 februari kon beginnen!
Abonneren op:
Posts (Atom)